kurma kalp

Kurma Kalp

> Babam beni doğurmadı.
Beni yaptı.

Etimden kemik, kalbimden korku, ruhumdan sessizlik yoğurdu.
Her hayır dediğimde tokat, her gözyaşımda öfke...
En sonunda ağlamayı, bağırmayı, hatta nefes almayı bile unuttum.

"Bir kurma bebek ol," derdi.
"Sana ne dersem yap, ses etme, başını eğ."

Ben de öyle yaptım.
Her sabah görünmeyen bir anahtarla kurulmuş gibi uyandım,
sözleri ezberledim, susmayı öğrendim.

Ve bir gün... o anahtar kırıldı.
Çünkü babam beni, borçlarının bedeli olarak bir mafyaya sattı.

O gece, bir kamyonetin arkasında titrerken,
ilk kez kendimi değil - insanlığımdan vazgeçtiğimi hissettim.

Yeni sahibim beni satın alırken gözlerime bakmadı bile.
Çünkü o da biliyordu;
Ben bir kadın değil, bir eşya gibiydim.

Ama bilmediği bir şey vardı:
En sessiz oyuncak bile,
yanlış dokunulduğunda patlayacak kadar kırılgandır.

Ve ben kırılmaya değil... intikam almaya kurulmuştum.