HUBERTUS

Las to miejsce tajemnicze, szczególnie po zmroku. Wysokie, wiekowe drzewa zdają się wtedy jeszcze bardziej przytłaczać swoją potęgą. Skrzypiące pod naporem wiatru grube konary przypominają ludziom, że wobec natury są malutcy, tacy tyci-tyci. Małe podrostki, którym wydaje się na co dzień, że zwojują wszystko.
Piotr obserwował coraz śmielsze poczynania ludzi z niepokojem. Śmiecili, hałasowali, rozpalali ogniska, kradli drzewo a wszystko to w biały dzień. Las płakał, a on razem z nim. Był leśniczym od ponad dwudziestu lat, kochał każdą najmniejszą gałązkę, każdą sosnową szyszkę i każdy liść. Ale nawet on starał się nie wchodzić do lasu po zmroku...