KAPILARIN ARDINDA

"Kimsin sen?" Sesi,kendinen beklemediği bir şekilde sert çıkmıştı. Her neyse, bu iyiydi.

Genç adam, kafasını hafifçe omzuna yatırdı. Sessiz kaldı.

Vesra kaşlarını çattı ve adamı süzdü. Kahverengi gözleri yavaşça aşağı inerken, bakışları bir yere takıldı. Adamın elinde bıçak vardı.

Camdan vuran ayın yansıması, bıçağın muhtemelen birazdan karnında olacak olan kısmına vuruyordu. Vesra bakışlarını dehşetle adamın yüzüne çıkardı.

Küçük kız, minik ayağını bir adım arkaya taşıdı. Sanki bütün kasları ağırlaşmış gibiydi. Genç adam, gülümseyerek iki adım attı.

Adamın gülümsemesi soğuk,ölümcül sessizlik vardı.

Mutfaktaki sesler kesilmişti. Yoksa annesini mi öldürmüştü? Hayır, bıçakta kan yoktu. Annesi sızmış olmalıydı.

Küçük kız yine kendini düşüncelerine kaptırmıştı. Genç adamdan gelen sesi yeni algılıyordu.

"Seni ilk gün sebebiyle es geçeceğim, ufaklık." Adam kıkırdadı. "Yüzünü aklıma kazıdım...Kader bir kere daha seni bana gösterirse. Ölmeni istiyordur."

Odada adım sesleri yankılandı. Kalın bir kıkırdama. Ardından, bıçak...

"Unutma ufaklık, bu sadece bir başlangıç..."

Vesra'nın kanı kaynadı. Fakat şuan, öfkesinden çok korkusu baskın geliyordu. Ya bir kere daha onunla karşılaşırsa?

Vesra'nın minik kalbi deli gibi atıyordu.Bacakları titriyordu, dengesini yaslandığı kapıdan sağlıyordu. Minik elini, içinde korku tohumları yeşerten kalbine götürdü.

Tek umudu, yaşamının gerisinde o psikopatla karşılaşmamaktı.