SOLGUN

alegorik bir uzun hikâye denemesidir.

solgun, tahminlerine göre hayatının tam ortasındaydı. bolca hareket, birçok yabancı ve belirsizlikle ne yapacağını düşünmekten ileri gidemediği bu ortada duyabildiği tek bir kişi vardı: sezgi.

sezgi de hayatının ucundaydı. kıyıdan köşeden izlediği kaoslara dahil olmak için fırsat kollarken geçmişini bırakmaya çalışıyordu. duyabildiği tüm sesler, bugünün inşasını geçmişe yüklerken onun görebildiği tek bir kişi vardı: solgun.

solgun, ailesi ve ailesi olarak belirlenen kişilerden kaçarken bir apartman dairesine sığınmıştı. kevser ve okyanusun küçük ama yeterli, sessiz ama kalabalık evine giriş yaptığında hayatını nasıl sürdüreceğini belirlemek için en fazla yedi ayı vardı.

tek başınalık, solgunun üzerine çöktü. ikizler bu sırada yanı başındaydı. ikizlerden birini kevser, diğerini okyanus tuttu. solgun sezgiyi duyuyordu.

"bitireceğim," diye düşündü solgun, önüne serilen kelimelerin arasında bir yerde. "derdim başlamak değil, bitirmek."

***

bölümler düzensiz gelecektir. ✨