Meledictus. Miejsce potępione.

Historie o miejscach bez powrotu istniały od zawsze. Przedstawiane jako nieskażone grzechem, krainy te stawały się wymarzonym domem każdego, kto pragnął zaznać spokoju ducha i beztroskiego życia. Nazywane światem, w którym nie istnieją żadne zmartwienia ani problemy, a wygody zapewniają wszystko, czego duszy potrzeba, przyciągały każdego. Każdego, kto wierzył że jest to coś więcej, niż tylko wymysł ludzkiej wyobraźni pragnącej uspokoić głowę wiarą w utopijny kawałek rzeczywistości.

Meledictus jest jednym z takich miejsc. Niepokojącym, uznanym za potępione, bo niemożliwe do opuszczenia, i z którego społeczność stara się stworzyć względny azyl. To miejsce mroczne i pełne nierozwiązanych tajemnic, przez które ludzie tracą zmysły; miejsce, które tylko przypomina zwyczajne miasto.

Dylan i Lea, bliźniacze rodzeństwo, to najświeżsi mieszkańcy Meledictus. Dwa gryzące się ze sobą charaktery, a mimo tego nadal zdolne do wzajemnego poświęcenia i dobrze ze sobą współgrające. Z pozoru niczym nie wyróżniający się na tle innych, jednak to prędko zostaje rozwiane, gdy jedno z nich zaczynają dopadać wizje. Nieskładne, równie tajemnicze co wszystko w tym miejscu, wizje przepowiadające wydarzenia. Co one oznaczają? I dlaczego akurat Lea jest tą wybraną, która pewnego dnia dostaje przywilej wglądu w przyszłość?

Spokój w mieście zostaje równie zaburzony przez przyjazd pewnej grupy młodych osób. Osób, o których przyjeździe Lea dowiedziała się chwilę wcześniej; osób, które według jej wizji miały zwiastować nadchodzące zło. W szczególności chłopak, który jest istnym uosobieniem bomby ze względu na swój wybuchowy charakter. Bo diabeł nie musi być straszny, krwawy i przeklęty. Diabeł może być piękny, czysty i urokliwy; może mieć złote serce, ale skrzywdzony umysł i serce. Może być dobry, ale nosić na swoich barkach diabelskie przeznaczenie.