Unutulmuşlar Çukuru

Bencillik. Bir çok anlama girebilecek bir kelime, değil mi? Ama benim için sadece bir anlamı var bu kelimenin; annem. Onun yüzünden daha ne yaşayabilirim? Hayatım daha ne kadar mahvolabilir?

Redhollow. Adeletin "A"sının bile geçmediği o ülke. Lutherà diyarında herkesin nefretini toplayan o yer. Ne Tanrıların lutfûnu barındırıyor, ne de kralların merhametini. Kralların acımasızlığı, halkın kalbini alevlenen bir ateşten, yanına gidince donduğun bir buz kütlesine çevirmişti.

Ve ben, Amaris Cameron. Bir köprünün ortasında sıkışıp kalmıştım. Sadece iki yolum vardı; ya kendimi düşünecektim ya da kendimi yok sayıp her zaman olduğu gibi başkalarını düşünerek hareket edecektim. Altımda bulunan tehlikeli bir deniz de atlayanayacağım için sadece o iki yol vardı tercihlerinin arasında. Peki ikisini de seçebilir miydim? İmkanı var mıydı?

Evet, vardı çünkü iki yolda beni ilgilendiriyordu. Önce birinci yoldan gitmem gerekiyordu. O yolda yapacaklarımı yapıp ikinci yoldan devam etmem gerekiyordu. İki yol da birbirine bağlıydı. Biri olmadan diğeri işe yaramazdı.

En sonunda belki de altımda bulunan denizden geçmem gerekiyordu. Ama ben o sularda yüzmeyi bilmiyordum. Tek yolum birinin gelip bana yüzmeyi öğretmesi ya da benim için tekne olması gerekiyordu. Ama bu ihtimal imkansıza yakındı. Kendim yüzme öğrenmem gerekiyordu çünkü bu yaşıma kadar kimse bana yardım etmemişti.

Ve öğrenmek için tek çarem, Son Şafak'a katılmaktı.