Hayatta Kalamayacaksın

bazen tek sorun tekrar yaşayamamaktır. doğa insanın üstünde yetkilere sahiptir. insan ise doğaya hakim olmak ister. bu yüzden doğaya, hayata karşı gelip sahip olamayacağı şeylere sahip olmak ister. ve gerçektende insanlar, sınırlarını zorlamış sahip olmayacağı şeylere sahip olmayı başarmıştır. ama elde edemeyecekleri tek bir gerçeklik vardır: zaman. işte bu yüzden insanlar gerek doğduğu zamana lanet getirir, gerekte sahip olamayacağını bilmesine rağmen geçmişi sever. geçmişi ister. geçmişi değiştiremeyeceğini bilmesine rağmen geçmişi değiştererk anlatır. kendini doğanın üstünde üstünlük kurmuş gibi hisseder. doğa ise onun bu çocukça hareketlerin gururunu okşamasına izin verir. insanlar da sanarki doğaya üstünlük kurduk ve biz geliştik.
fakat işin aslı şu ki, doğa insanların sadece çürümüş zihinlerden oluştuğunu bilir ve onlara izin verir.
küçük bi çocuktan farksızdır yetişkinler. saçma konuşurlar ve kendilerini büyük sanarlar. yetişkinler çocukların düşüncelerini rakamlarla değiştirir ve çürümüş zihinleriyle övünürler.
geçmişte bir sürü çocuk aya gitme hayali kurdu. onlara laf edenler çürümüş zihinli yetişkinlerdi.
ve hayak eden her bir çocuk çürümüş zihinli bir yeyişkin olmaya zorlandı.
o halde..
bu hikayenin kötüsü kim?
bu hikayeye başlamadan önce düşünün bir:
bu dünyanın kötüsü kim?
bu evrenin kötüsü kim?
kötülük iyilikten mi gelmiştir, iyilik mi kötülükten?
kötü dediğimiz duygular bizi korur mu yoksa çileden mi çıkarır?
bu dünyada yaptığımız herşey güzel duygular için değil midir?
sinirlenmek, hakkını aramak mutlu olmak için başvurulmuş bir yol değil midir?
herşeyin mutluluğa çıkmasını beklediğimiz bu dünyada mutluluğun kölesi mi olmuşuzdur?