PENCEREDEN SONRA

Pencereden Sonra

Belki de her şey, sıradan bir günün içinde, fark edilmeyen bir çizginin ötesinde başladı.
Bir sınav günüydü... ama bazı günler, insana yalnızca sorular değil, cevaplar da getirir.
Gerçek mi, düş mü, kim bilir?
Bazen bir pencere sadece dışarıyı değil insanın kendi sınırlarını da gösterir.
...
Ben Liva. Her şeyin yükünü omuzlarımda hissediyorum.
Küçük bir karar bile benim için devasa bir savaşa dönüşüyor.
Kafam hiç susmuyor; sürekli "Ya yanlış yaparsam?", "Ya yeterli olmazsam?" sorularıyla yankılanıyor.

Stresin içinde boğuluyorum; nefes almak bile zorlaşıyor. Kalbim hızla atıyor, ellerim titriyor...
İçimdeki o inatçı ses ise durmadan bağırıyor:
"Daha iyisini yapmalısın!"

Her şey mükemmel olmalı. Her şey kontrol altında olmalı. Ama ben hiçbir şeyi kontrol edemiyorum.
Sanki beynim, hiç durmayan bir alarm gibi sürekli uyarıyor, rahatsız ediyor, yoruyor, tüketiyor.

Her küçük ayrıntı büyüyor, her ufak problem dağ gibi görünmeye başlıyor.
Ve ben, iki sesin arasında sıkışıp kalıyorum...
Kendimi kaybediyorum. Liva'yı kaybediyorum.
Ve bir gün onu bulabilme umudum, yavaş yavaş soluyor.
...
Kendini gördün mü?
O hâlde bekleme.
Pencerenin ardındaki sınırlarına bak.

Keyifli okumalar.