İlyas Arslan, bir evin ortasında ama kendi kıyısında büyümüş bir genç adam.
Babası Tufan Arslan'ın gölgesi, soyadının yükü ve içindeki sessizlik arasında sıkışmıştır.
Bir yanda ailesinin mirası: kan, güç ve racon.
Diğer yanda gözleriyle konuşan, kalabalıkta görünmez bir yabancı...
İlyas her adımda babasından ve bu işlerden uzaklaşmaya çalışır ama kader, onu yeniden aynı masaya oturtur.
Bu roman, suskunluğun çığlığa, aşkın arınmaya, gücün ise yalnızlığa dönüştüğü bir hikâyedir.
İstanbul'un karanlık damarlarında, sadece fısıltıyla anılan bir masanın gölgesi vardır.
Ve bazen, en çok sustuklarımızdır en çok anlatmak istediklerimiz.
Son Söz - Şiir
Sen gülümseyince, genç kaldı yıllarım,
Bir kelimeyle doldu suskun anılarım.
Adını sormadan kalbim ezberledi,
Bir defter kapağında aşk kendini gizledi.
Bir bakışla çözüldü bin kilit yürekte,
Anahtarı buldum o güzel gözlerde.
Todos los derechos reservados