SON YAZ

Geri sırtımı döndüğümde ellerimi belime yerleştirdim. "Lan! Komutan! Aç şu kapıyı!" Diye bağırdığımda Komutan kapıdan girdi. Aha geldi. "Nerede görülmüş?" Anlamamış gibi bakıyordu.

"Anlamadım." Dediğinde saf harbi anlamamış." Ellerini askeriye pantolunun cebine yerleştirdi ve bana baktı.

"Hangi haber kanalında! Hangi masalda! Hangi romanda görüldü! Hangi Komutan bir avukatı içeriye atar! Aç şu kapıyı!" Demir parmaklılıkları avuçlarımın arasına aldım. "Seni mafederim!" Dediğimde keyifle güldü.

"Peki Avukat hanım." Dediğinde tam önümde. Demir parmaklılıkların önünde gülüyordu. Zavallı ben demir parmaklılıkların arkasındaydım. Harika! "Hangi Avukat, Komutana hakaret eder?" Nolmuş yani azıcık küfür ettiysem. Ki bence eşek küfür değil.
"Tabii ki ben." Dediğimde kahkaha attı.

"O zaman sorun yok." Dediğinde gözlerine baktım. Tabii ki var."

"Var!" Dedim. Tebessüm ettim. "Benim gibi güzel, tatlı, şirin burası burada olmamalı." Azıcık daha İzmir'e gidecek olan uçağa yetişemezsem Abim cenaze namazımı kılacaktı. "Hem Anayasada şöyle bir madde var, Güzel ve uslu kadınlar demir parmaklılıklar arasında olması doğru değilmiş." Hangi Anayasa da var diye sormayın, benim Anayasa da var işte.

"Avukatlar yalan söylemez." Dediğinde gülüp sırtını döndü. "Biraz daha kal çıkarsın!" Eşek işte.