The Space Between Smiles

Juniper Roy wygląda na zwykłą licealistkę.
Uczy się dobrze - nie najlepiej, nie najgorzej. Jej średnia to solidne B-, czasem C+, a nauczyciele powtarzają, że „ma potencjał, tylko musi bardziej się postarać".
Tylko że Juniper stara się cały czas.
A może właśnie za bardzo.

W jej głowie myśli wirują bez końca - o wszystkim, co powiedziała, o każdym spojrzeniu, o każdym możliwym błędzie. Zamiast spać, analizuje rozmowy z poprzedniego dnia. Zamiast odpoczywać, próbuje zrozumieć, dlaczego nigdy nie czuje się wystarczająca.

W lustrze widzi dziewczynę, której nie potrafi pokochać.
Zawsze coś nie tak - włosy, twarz, ciało. Patrzy na siebie i czuje, jakby widziała kogoś obcego. Kogoś, kogo nie lubi.
Czasem obrzydzenie do własnego odbicia boli bardziej niż złe oceny.

Jej rodzice mówią, że chcą dla niej „tylko najlepiej".
Ale „najlepiej" znaczy u nich: A z matematyki, A z historii, zero wymówek i zero słabości.
Nie widzą, że z każdym komentarzem Juniper kurczy się w środku, aż zostaje z niej tylko cisza i presja, której nie potrafi już unieść.
Nie widzą, że córka, którą uważają za „rozsądną", powoli się rozpada.

Dla innych jest miła, spokojna, pomocna.
Dla siebie - nieustannie surowa.
Często czuje, jakby jej bateria społeczna rozładowywała się szybciej niż u innych, a każda rozmowa kosztowała więcej, niż może zapłacić.
I choć mówi sobie, że „to tylko stres", w środku cichutko walczy z myślami, których nikt nie powinien mieć.

To historia o kimś, kto każdego dnia próbuje przetrwać - jeszcze jeden poranek, jeszcze jedną lekcję, jeszcze jedną rozmowę.