Slaap zacht

Ze zegt dat ze gewoon moe is.
Dat het wel overgaat als ze wat beter slaapt.

Maar slapen is het enige wat nog lukt.
In dromen is het stiller. Daar kijkt niemand haar aan.
Daar stopt het tikken van de klok soms even, en dat is genoeg.

Overdag blijft ze bewegen - tanden poetsen, kleren aantrekken, ademen - maar alles voelt dof, alsof ze door glas leeft.
De muren ademen mee. De spiegels kijken terug.
Er is iets in het huis dat haar naam kent, al weet ze niet meer of het echt bestaat.

Langzaam verliest ze het onderscheid tussen wat buiten haar hoofd gebeurt en wat daarbinnen groeit.
Tot stilte niet langer veilig is, maar de enige plek waar ze nog kan zijn.

Een literaire, psychologische roman over een meisje dat de werkelijkheid langzaam kwijtraakt - en de lezer met haar meesleurt in dat verval.