√Yedi Adım Mesafe√
Sokağın köşesinden her geçtiğinde kalbim yerinden fırlayacak gibi olurdu. Aramızda ne bir selam vardı, ne de göz göze gelişler... Ama ben onu yıllardır seviyordum. Belki de çocuk aklımla başladım ona bakmaya, ama büyüdükçe bakışlarım sustu, içimdeki ses çoğaldı. O beni hiç görmedi, bense onu her sabah camdan izledim. Mahallede herkes onu "dokunulmaz" bilirdi; bense sadece bir kere adım ı söylesin isterdim. Ama bazı hayaller, sadece içten içe büyür; gerçekleşirse güzelliğini kaybeder ya... Belki de o yüzden sustum hep. Belki de o yüzden bu aşk, hiçbir zaman başlamadığı hâlde en çok içimi yakan şey oldu.