Cehennem Çiçeği

"Ağlıyormusun Nora?"

Titrek bir nefes aldım. Ağladığımı çoktan anlamıştı zaten.

"Sana kaç kez söyledim,benden uzaklaş dediğim de bunu ciddiye al,hiç durmuyorsun hep ellerini sokuyorsun cehennemimin içine." Durdu. "Belki de yanmak istiyorsun söyle yanmak mı istiyorsun Nora?"

"Hayır cehennemi cennete çevirmek istiyorum." Bunu söylediğim an histerikçe gülümsedi. "Bir şeyi yok etmek istiyorsan ilk önce yakman gerekir. Cehennem çiçeklerini istesende solduramazsın nora onlar zaten soluktur. Benim cehennemim içinde cennete çevirilebileceğin kadar hafif günahlar taşımıyor."

...

Aynanın karşısına geçtiğimde, kendi yansımamı ilk kez gerçekten gördüm.
Yüz, bana ait değildi.

Saçlarım artık sapsarıydı, güneş ışığında yumuşak dalgalarla parlıyordu.
Gözlerim, neredeyse mavi değil, buz gibiydi. Tenim pürüzsüz, ama yabancıydı;her nefes alışımda, bir başkasının hayatını soluyormuşum gibi hissettim.

Yavaşça elimi yüzüme götürdüm.
Parmak uçlarım, Elenora'nın kusursuzluğuna dokunuyordu;
ama içimde hâlâ Gonca'nın kırıkları vardı.

Bir an için aynadaki kadın gülümsedi
ama ben değildim o.

Yine de,her bakışta biraz daha o kadına dönüşüyordum.