DOĞUŞ

BU BİR ASKER KURGUSUDUR.

"Ben senin yerinde olsam, yapmazdım." dedim son gelen güç ile gram kalan nefesimi harcayarak. "Unutamazdım. İnsan sevdiğini nasıl unutur?"

"Lütfen, sus! Harcama nefesini yalvarırım. Affetme. Affetme ama gitme kızım, yapma bunu bana."

"Ablamı özlemiştim zaten. Beni anlayan bir o vardı, onu da sen öldürdün."

"Pişmanım, Allah belamı versin ki çok pişmanım. Yapma Güneş, gitme ne olur!"

"Hatırlıyor musun, ben sana bir gün 'Hayatıma sonradan giren ve öncesinde olan herkesten daha çok sevdiğim iki kişi var. Aha biri aşkından deli divane olduğum sen diğeride düşman başlığı altında bana canını bile verecek olan ablam.' demiştim. Yanlışım varmış, o sadece bir kişiymiş o da ablammış."

"Tamam, sevme beni, verme değerini, gösterme o sonum olan yeşillikleri. Ama ben ölürüm be kızım, hiç mi düşünüyorsun beni?"

"Sen beni düşündün mü ki ben seni düşüneyim Sarp? Artık bencil olma vakti. Uyan Sarp, bak gördün mü Güneş battı. Zamanı geriye alamazsın."

Son nefesimde gitmişti artık ciğerlerimden. Ne demişti Sarp;

'Birbirimizden vazgeçek olursak bunu gün batımında yapalım. Eğer başka bir yerde, başka bir zamanda yaparsan kabul etmem. Işıkların söndüğü zamandır insanların arasındaki aşkın bitimi. Bizim aşkımız hiç bitmesin, Güneş hep doğsun. Sen hep doğ.'

Gün batıyordu hatta batmıştı. Ve ben ondan vazgeçmiştim, o benden değil.

Güneş bugün ve bundan sonra ki günler için, onun nezdinde son kez batmıştı. Doğmak artık imkansızdı.

...