İZ BIRAKANLAR +18

Yıllarca tek bir adamı bekledi...
Onun gülüşünü, sesini, adını kalbinde taşıdı.
Ama kader, onu bambaşka bir şekilde karşısına çıkardı...

Bir hastane koridorunda, yıllar sonra gördü onu...
Parmaklarında yüzük, yanında hamile eşiyle.
O an, içindeki tüm umutlar sessizce söndü.

Ve tam o anda - yeni bir hikâye başladı.

Karanlık bir üniforma, yorgun bir bakış, ağır bir sessizlik...
O asker, hayatına adım attığında her şey değişti.

Geçmişin acısını, geleceğin belirsizliğini ve aşkın en gerçek hâlini öğrenecekti.

"Bazen kalp, en beklenmedik anda yeniden atmaya başlar."

***

"Baru-" diyemeden elini belime atıp kendine doğru çekti beni. Ne olduğuna anlam veremiyordum.

"Ödeşmek adettendir." Diyince yutkundum. Belimi tutan eli beni göğüsüne sıkıca bastırdı. İşte şimdi köşeye sıkışmıştım. Yanında duran kolunu kaldırıp parmak uçlarıyla yanağıma hafifçe dokundu.

"Ne...ne yapıyorsun?" Tekrar yutkundum. Ama boğazımdan geçmiyordu işte.

Beni kendine daha çok bastırınca yanağıma dokunan eli boynuma kaydı. Gözlerim titredi adeta. Boynumdan enseme doğru çıktı. Ensemi sertçe kavradı ve yüzüme eğildi. "Sıradan olacak ama..." Tekrar sırıttı. Gözleri dudaklarıma kayınca iç çekti. Gözlerindeki yakıcı ifade yerli yerinde dururken, "öp beni." Dedi kararlılıkla. Ona vereceğim cevabı beklemeden dudaklarıma yumuldu.

Öyle bir açlıkla öpüyordu ki dudaklarımı sömürüyordu. Çok sert davrandığı için dişlerimiz birbirine çarpınca ürperdim. Ama o durmadı. Çok sert davranıyordu. Hızına yetişmek asla mümkün değildi.

Bu bir daha beni öpmesindi!

~Barut & Beyaz...