Şem ü Pervane

Işığı açıktı... Işığı hep yanardı onun zaten... Ben karanlıklar içinde çırpınırken sessizce, o ışık olup çekerdi beni kendine... Bu yüzyıllık hikaye, bu bitmeyen nağmeyi tanıdınız mı?
ŞEM ü PERVANE...
***
İzlediği televizyon karşısından kalkıp kapıya geldi. Her adımda gülümsemesi biraz daha düştü yüzünden. Kapıyı açtı ve beni süzdü araştırmacı gözlerle. Gördüğü şeyi tahmin edebiliyordum; dağılmış saç-baş, rimeli değil çenesine gerdanına kadar akmış makyaj, kızarmış şişkince gözler, leş gibi alkol/leş gibi safra kokan bir enkaz...Gülümsemesi tamamen silinen güzel güzündeki hisler meraktan endişeye gidip gelirken "iyi misin?" diye sordu.
"Korkutma beni Hazan! Ne oldu?"
***
"ULAN SEN PEZEVENK MİSİN DE BENİ EL ALEME PEŞKEŞ ÇEKİYORSUN?!!"
...
"Seni severken, yolunda öl desen ölecekken beni bir adama daha pasladın! Daha ne kadar maruz kalacaktım bu sahneye? Bu sefer de gitmesem elime ne geçecekti?"
...
"Denemiştim her şeyi... Başka bir adamın koynuna girmeyi de denedim en sonunda... Büyünden kurtulabilir miyim acaba dedim, gözlerini bir saniye olsun aklımdan çıkarabilir miyim... Yanımda herkese verecek sevgin varken bir tek beni es geçmeni kaldırabilir miyim diye... Sayende yapmadığım bir bu kalmıştı! Beni umursamayan ve gram umrumda olmayan bir adamın altına yattım!!!"
...
"ÖLÜYORUM AŞKINDAN YA GÖRMÜYOR MUSUN?? Bunca zamandır at gözlüğü mü takıyorsun yoksa görmezden mi geliyorsun?"
.......................
Suratındaki vurgundan anladığım kadarıyla farkında değildi hiçbir şeyin... Benim, duygularımın, hiç dinmeyen acımın...

"Bu kadar mı görünmezim? ALLAH KAHRETSİN!!!"

"Bence ne konuştuğunun farkında değilsin Hazan... Sarhoşsun ve saçmalıyorsun..."

Demek iş bu raddeye geldi ha Emir Efendi? Durumu kurtarmaya çalışıyor, bir kez daha üstümü örtmeye debeleniyorsun. Ama dönüş yok artık!