BUZLU PUSULA

Kalp donduğunda içindeki ateş sönmüş, derler. Sönen ateşin küllerinden bir pusula doğarmış. O pusula gün yüzüne çıktığı vakit kalbin puslu kısmında nefes alırmış. Şayet bir gün birisi o kalbi avuç içlerine alıp yaşatmaya çalışırsa; pusula o yönde sonsuza kadar dururdu. Ve son kez ses çıktığında pusula donardı.

☆

Ellerimde buz patenlerimi tutuyordum onun karşısında. O ise uzaktan beni izliyordu. Ondan önce hayallerim vardı. O hayatıma girdiğinde dengeler çok değişti. Ama benim hayalim hiç değişmedi. Kendim uğruna onu harcarken sevdiğim adamı kaybettiğimi çok geç anlamıştım. Banka oturdum ve spor ayakkabılarımı çıkartım patenlerimi giymeye başladım.

Hava çok soğuktu ve dün gece kar yağmıştı. Yerler buzla kaplıydı, tıpkı onun benden önceki kalbi gibi. Yapraklarını dökmüş ağaçların ardında gizliydi. Ellerini paltosunun ceplerine saklamış beni izliyordu. Ben ise onu istiyordum. Ayağa kalktığımda gözlerini benden çekti ve bana sırtını dönüp uzaklaşmaya başladı.

Kalbim üşüdüğünde onun yokluğu içimi sızlattı.

Kalbi yanarken içinde ben olduğumda ise kendini derin ateşlere bıraktı.

|11Haziran21|