Bir Kurşun Yankısı

Toprak sıcacıktı, insanın içini ürperten bu soğuk hava bile vatan için, korkusuzca kendini feda eden insanların, toprağa akan kanlarını soğutmaya yetmemişti.

Soğuktu.

Kan ve barut kokusu insanın artık ciğerine işlemişti.

Çocuğun çıplak ayakları, altındaki kanla yıkanmış toprağı eziyordu. Çocuk bedenine rağmen o bir kahramandı, tıpkı diğer çocuklar, gençler ve kadınlar gibi. Onların her biri birer kahramandı.

Vatan kahramanı.

Bağımsızlık kahramanı.

Çocuk, yerde yatan yüzlerce cansız bedenin arasından korkusuzca ilerledi. Korkmuyordu. Ona böyle bir şey öğretilmemişti. Eğer konu vatansa, korku düşünülebilecek son şey bile değildi.

O böyle öğrenmişti, böyle öğretecekti.

Küçük çocuk kendisine doğrultulmuş namludan bihaber ilerliyordu, babasını arıyordu. Sahi babası hayatta mıydı? Onu bile bilmiyordu.

Pavlos Vassilis, elindeki silahı karşısında habersizce dolaşan çocuğa acımasızca doğrultmuştu. Onun için düşman düşmandı, çocuk da olsa farketmezdi. Eğer karşı cephesinde savaşan bi can ise ona göre yaşamayı haketmiyordu.

Pavlos'un soğuktan uyuşmuş parmağı tetiğe baskı yaptığı anda sessizliği yaran bir kurşun sesi duyuldu.

Pavlos'un bedenine girmiş bir kurşun.

Bir kurşun beraberinde bin yankıyı getirecekti...