Czerwona Łuna

Gdy światło upadło, mrok powstał na dobre. Ale nie. Nie ten, który może wam się wydawać. Nie mrok w postaci zmyślnych potworów, wiedźm i przeróżnych kreatur. Nie. Mrok zgoła inny. Mrok zalegający w sercach. Mrok niszczący człowieczą duszę od środka. Wiele się zmieniło. A jeszcze więcej dałbym, aby stare czasy powróciły. Nie powrócą jednak. Nigdy. Mrok zadomowił się na dobre, jak te szczury w zakamarkach naszych domostw, których nawet dzielne koty nie zdołają upolować. To coś zgoła gorszego. Ludzie nie są tymi samymi ludźmi, którymi byli przed Mrokiem. Są tylko swoim dawnym cieniem. Są cyniczni. Boją się paranoicznie o swój własny dobytek. Sami stali się tym Mrokiem. Sami go reprezentują, wychwalają swoimi postawami i szerzą naokoło Margradu. Spytacie mnie, uczonego, jaka jest na to solucja? A ja wam odpowiem; solucji nie ma, a jeśli jest, to być może jeszcze nie w zasięgu naszej krótkowzrocznej wizji. Wizji ludzi okrytych hańbą.