SİYAH BUZ

Nereye gittiğimi bilmediğim bir yolda deli gibi koşuyor, bir yandan da hıçkırarak ağlıyordum. Havanın gürlemesiyle yağmur daha da çok şiddetini arttırmıştı, sanki şuan ki halimi anlatıyordu. Berbat bir haldeydim duyduklarım o kadar ağırdı ki adeta sinir krizi geçirmeme sebep olmuştu. En sonunda dayanamayıp dizlerimin üzerine çöktüm ve daha şiddetli ağlamaya başladım.

Hayatımda ki en değer verdiğim insan, hırsları uğruna bir hata yapmıştı, ve ben hak etmediğim bir şekilde çok ağır bedelini ödemiştim.

Herşeyden ve herkezden nefret ediyorum, en çok da tanığımı zannettiğim insanları tanıyamadığım ve kolaylıkla kandığım için kendimden nefret ediyordum.

Ben kendimi Mavi kadar sonsuz zannederken aslında Siyah kadar yalnızmışım...