YALINLIK

Bir kadının hayatına sığan kelime buydu belki de - ne bir fazlası, ne bir eksiği. Yetimliğin sessizliğinde büyümüş, kaderin en sert rüzgârlarına çıplak teniyle direnmişti. Her darbeden sonra biraz daha kırılmış, ama hiçbir zaman tamamen dağılmamıştı. Karanlık hep peşindeydi; ne kadar kaçsa da ardındaki kötülükler gölgesi gibi onu izliyordu. Ta ki bir gün, sığındığı bir adamın yüreğinde ilk kez sıcaklığı hissetti. O, kızın kaybolmuş parçalarını tek tek buldu; onu dünyadan, kendisinden, hatta acısından bile korudu. Ve o an, kız ilk kez fark etti - bazen en büyük güç, en yalın hâliyle sevilmeyi kabul edebilmekti...