Raw Red

Vivien Woods miała plan.
 Może nie genialny, ale swój:
Punkt pierwszy: studiować sztukę, bo jedyne co potrafię konsekwentnie robić, to rysować i mówić rzeczy, które obrażają ludzi z wyższym ego niż wzrostem.
 Punkt drugi: Unikać starszej siostry, która już tam rządzi - razem ze swoją bogatą, idealną, instagramową paczką.
Punkt trzeci: zero dram. 
Absolutnie zero.
 Ani kropli.

Szkoda tylko, że kampus przywitał mnie Valerią w trybie „luksusowe znajomości edition".

Jej paczka jest... fajna.

Nawet bardzo.

Cecily już chce mi pożyczyć swoje pędzle, Will twierdzi, że wyglądam jak „żywe espresso", a Chris'owi wystarczyły dwie minuty, żeby uznać mnie za swoją bratnią duszę.

I byłoby super...

Gdyby nie ten jeden.

Ten, co mówi, jakby miał kij w dupie od urodzenia i do dziś nie znalazł instrukcji, jak go wyjąć.

Ten, co patrzy na mnie, jakby moje istnienie było dla niego osobistym kryzysem egzystencjalnym.

Ten, którego brązowe oczy wyglądają oburzająco śmiesznie, kiedy się wkurza.

(Żeby było jasne - nie przyznaję się do tego na głos.)