Yağmur Serenatı

Ona ilk defa içimi açtığım gün, neredeyse boğuluyordum. Boğulmamak için dökmüştüm her şeyimi. O gece onunla aramızda kilometreler vardı. Fazla ayrıydık. Fazla uzaktı bana. Kilometreler hiç aşılmamış gibi olduğundan daha uzundu. Ona gidemezdim. O kadar uzaktım ki, gitmeye teşebbüs etmek bile büyüyordu gözümde. Biz haritada bile farklı renklerle uzaktık birbirimize. Bir çizgiyle belirlenen, kaderi andıran bir sınırdı.
Biliyordum. Basit bir çizgiydi ama gerçekmişçesine can yakıyordu. Bu acı beni ne kadar daraltabilirdi ki?
Bunu ona anlattım işte. Sırf ona anlattım diye canım acıdı. Sırf ona anlattım diye yandı canım ama bu acı, ona anlatmazsam var olacak acının yanında hiçbir şeydi. Beni anladı mı, anlamadı mı, anlamayı denedi mi yoksa tenezzül bile mi etmedi bilmiyordum. Merak etti. Niye etti bilmesem de merak etti. Belki de bu merak beni heyecanlandırmalıydı. Ama hiçbir şey hissetmedim. Yalan söylememek için söz vermiştim ona. Yalan söyledim. Onun telefonu, "Efendim?" diye açması bile beni deli gibi heyecanlandırdı. Bunu durduramadım. Onun acımı merak etmesi beni hayatta tuttuğu kadar yaraladı. Bunu da durduramadım.
Ben Lavin.
Adının anlamı beyaz ölüm olan Lavin.
Onunla ilgili hiçbir şeyi durduramadım.
Hermes, senin kalbimde yer edinmen, o otobüsten inmenle bir oldu. Ve sen, daha o otobüsten inmeden kalbimde kendine bir yer hazırladığın anda, ben diğer tüm hamlelerini biliyor olmama rağmen durduramadım.
Sen bir kez beni gördün ve bitti.
Ben bir kez seni gördüm ve her şey başladı.

BU KURGUDA Kİ KARAKTERLER VE KURUMLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR.