REMNANT

Batid ang kilabot sa mga mata ng sampung taong gulang na Prinsesa. Mahigpit na nakakakapit ang kaniyang mga daliri sa binti ng kaniyang Amang Hari habang pinanonood ang isang babaeng nakagapos at tinutupok ng apoy. Maririnig sa buong bulwagan ng Palasyo ang nakaririmarim na hiyaw ng babae, sinasabayan ito ng mga malalakas na orasyon ng mga monghe. Pinalilibutan nila ang altar kung saan naroon ang alay, ang bawat isa ay may hawak na aklat.

Unti-unti ay humupa ang palahaw ng babae-wala na itong buhay. Natapos na rin ang orasyon. Nilukob ng nakabibinging katahimikan ang buong bulwagan.

Nanatiling nakapako ang mga mata ni Harayelle sa tinutupok na katawan ng babae. Ang mga bahagi nito, nangingitim na, ay nagsisimula nang maghiwa-hiwalay at mahulog sa sahig ng altar. Ang mga mata nito ay nananatiling nakadilat, at ang bibig ay naiwang nakaawang. Nagsisimula nang mangitim ang malaking bahagi ng sunog nitong mukha.

Hindi na namalayan ng Prinsesa ang pagbagsak ng luha mula sa kaniyang mga mata habang nananatiling walang emosyon ang kabuuhan ng kaniyang mukha.

Ang babaeng nakagapos, na ngayon ay nilalamon na ng apoy ay ang alalay na nagpalaki, at nag-aruga sa kaniya.

"Bakit kailangan mo pang magsinungaling, Tirra?" pabulong na tanong ni Hayarelle sa kaniyang sarili.

Hindi niya man lubusang nauunawaan ang lahat, ay nalalaman ni Hayarelle na ito ang nararapat na hatol sa kinilala niyang kaibigan. Ang lahing pinagmulan ni Tirra ay kalaban ng Kaharian, sila ang mga salot na naghahatid ng trahedya sa iba.

Sila at ang kanilang Panginoon ang ugat ng lahat ng kasamaan.

Hindi sila dapat na kaawaan.