Karanlıkta Kalan Ezgiler

"Ait Olmadığı Bir Dünyada, Kendi Melodisini Arayan Bir Kızın Hikayesi."

Arya için hayat, başkalarının yazdığı ama kendisinin hiç sevmediği bir besteyi zorla çalmak gibiydi. Parlayan kristal avizeler, soğuk duvarlar ve ona her zaman bir yabancıymış gibi bakan gözler... Her şey kusursuz görünüyordu ama Arya, bu tablonun neresine dokunsa elinde koca bir yabancılık kalıyordu.

Sahi, bir insan doğduğu eve neden sığamazdı?

Damarlarında akan kanla, piyanosundan dökülen o tanıdık melodiler bu evin duvarlarına neden bu kadar yabancıydı? Arya, kendine "ev" dediği o görkemli duvarların arasında bir gölge gibi büyürken; ruhu, o kapıdan içeri girdiği ilk andan beri yanlış bir hayata adım attığını biliyordu. Belki de her şey koca bir karışıklıktı; o notalar aslında Arya'yı hiç bilmediği ama hep varlığını hissettiği o asıl yerine fısıldıyordu.

Bir gece, piyanonun tellerinden dökülen o hüzünlü melodi, sadece odasının sessizliğini değil; hayatındaki o görünmez boşlukları da kanatmaya başladı. Kendi sesini bulduğunda, o sahte dünyanın perdeleri birer birer inecekti.

Peki ya o melodinin sonunda, Arya gerçekten ait olduğu o uzak evi ve asıl ailesini bulabilecek miydi?

Bazen en doğru cevaplar, en sessiz melodilerde gizlidir.