İsimsiz Hikaye'
- Reads 192
- Votes 51
- Parts 7
MatureOngoing
Last published Fri, Apr 3, 2026
Asi... Sadece Asi. Kendi için yaşayan ama kendini sevmeyi bilmeyen Asi.
Doğru bildiğiniz midir doğru olan, yoksa doğru diye bir şey aslında hiç yok mu?
Bildiğimiz ile bilmediğimiz arasında yaşıyoruz. Küçük ilmekler atıyoruz sadece hayatta ve dönüp bakıyoruz; ve hayatımızı görüyoruz, o küçük ilmekleri...
Kendimi bilmezdim ben, bildiğimi sanardım yalnızca. "Ben Asi'yim ve Asi olarak yaşarım," derdim ama ben bile bilmezdim benim kim olduğumu. Yalnızlığımın içindeki herkes beni tanıyordu ama sadece tanıdıklarını sanıyorlardı; bilmiyorlardı ki Asi bile Asi'yi tanımıyordu. Görmüyordu içindeki küçük Nur parçasını, o Nur'un ışığını...
Ama belki de görürdüm. Belki de onlar beni tanımasa bile ben kendimi tanıyabilirdim. Belki denemek için bir şans verirdi bana hayatım. Belki de o verirdi bana o şansı; bana, benim bile beni tanımaya niyetim yokken o beni tanımaya çalışmıştı ve belki de sadece o yaklaşmıştı beni tanımaya, benden bile çok yaklaşmıştı belki de...
Ama o da tanıyamadı ve o küçük Nur da yok oldu hırçın fırtınaların arasında; Asi rüzgarlara boyun eğdi ve...
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
KAYIP AİLE
"Ben Kumsal Ece, hayatımda hiçbir şeyden korkmazdım. Taki hayatım kökünden değişene kadar." 17 yaşında olan Kumsal Ece, kötü hayat koşullarında yaşamak zorunda olan genç bir kızdır. Hayatı okula gitmek, her saat iş çalışmak ve onu zerre sevmeyen anne babasına katlanmakla geçer. Bir gün zengin bir aile iki kızların karıştığını söylerler. İşte Kumsal Ece'nin hayatı tam da orda başlar. 5 abi, bir ikiz, bir de erkek kardeş ne kadar iyi olunabilirdi? Peki ya istenmemek? Onu kaldırabilir miydi? Gururlu mu gururlu Kumsal Ece, önyargılı beş abi, bir ikiz ve erkek kardeş. *** ~Gülüşlerimizi çalan her biri için bir çiçek dikelim. Çevremiz çiçek bahçesi olsun. Acılara gül, özleme papatya ekelim. Etrafımızı güzel kokular sarsın.~ (Bir abi kitabı klişesidir. Mantık hataları, yazım yanlışları vb. olabilir. Bunun bilincinde okuyun.)
ÖMRE BEDEL (4. Hikaye)
On sekizinde hayatı gülücükleri ile dolduran. Ailesinin ufak bebeği dünyalar güzeliydi o. Ta ki evlenene dek. Gülüşleri yüzüne çarpılan her tokat ile silindi gitti. Sırtında parçalanan sopaların, Teninde iz bırakan zincirlerin, güzelim saçlarını okşamak yerine acımasızca koparan ellerin kölesi olduğunda dünyanın gerçek yüzüyle tanıştı. Biri aşk hikayesi mi dedi? Bir vakitler gönlüne bahar getiren o kelimeyi tozlu raflara kaldıralı çok oldu Evelyn'in. Aşk Ömre Bedel Değil, Ömürden Ömür Çalandı. Aşk İhanetti, Aşk Acıdan Başka Neydi? Ha Vardı Bir Aşk. O da Evlattan Başka Bir şey Değildi... Geçmiş evliliğinde onu mutlu eden üç gün vardı. Biri bilmediği evliliğe adım attığı o kara gün, Biri evladını kucağına aldığı gün diğeri ise kocasının öldüğü o kutsal gün. Küçük bir kızken mutluydu Evelyn. Annesinin kaybıyla her şey solup gitmiş inandığı sevdiği her şey gözleri önünde kül olmuştu. Saçı en son ne vakit okşanmış hatırında dahi yoktu. Son altı yıl ömrünün kalanını alıp götürmüştü ondan. Aksi huysuz lanet bir kadına çevirmişti kendisini. Şimdilerde bir oğlu Daniel'e gülümsüyordu bir de dost edindiği sığındığı Leydi Ewans'a. Onu hayata tutunduran başka da ne vardı bilmiyordu. Lakin korktuğu başına gelmişti genç kadının. Ölümüne savaş açtığı püriten cemaati Baronluğun gelecekteki varisi olan oğlunu gerektiği gibi eğitemediğini öne sürmüş kendisini yine aynı görüşten bir adam ile evlendirmeye karar vermiştiler. Kaçarı yoktu şayet bir püriten ile evlenmezse oğlu ağabeyine teslim edilecekti. Sahip olduğu tek şey evladı iken onu kaybetmeyi nasıl göze alsındı? Daniel'den ayrılmamak için önündeki sezonda boy gösterecekti Evelyn. Ağabeyi ve karısından evvel ağına düşürecek dilediğini yaptıracak bir ahmak bulacak bu defa ipleri elinden bırakmayacaktı. Susmayacaktı Evelyn. BirComplete
Metalik ( Düzenleniyor.)
Diğer çocukların anneleriyle bağlarını kesemedikleri yaşlardaydılar, henüz vücutlarına en derin kesikler atıldığında. Ne kadar süreceğini, kimin dur diyeceğini veya bitip bitmeyeceğini bilmiyorlardı.Belki de onların cezası anneleri ya da babalarından gelecek bir tokat değil çok daha ağır olacaktı. Her gece düşündüler. Bunu hakedecek ne yaptık? Belki bir gün onların eline verilen umut şekerinin gerçekleşebileceğine inanmak istiyorlardı. Çünkü inanmazlarsa dayanamazlardı. İnanmazlarsa yarayı kapatamazlardı. Belki içerden kanardı ama dışarısı kabuk bağlardı. Bağlamalıydı. Ama bu şeker birinin ağzında acı tatı acımasızca bıraktı. Diğerlerinin kefaretini sadece biri en ağır şekilde ödeyecekti. Çünkü acı her daim kalanda ağırlaşırdı. Kalanda, gidende, kurtulamayanda.. Belki de geride bıraktıklarının farkında değillerdi. Yollarının kesişeceğinin, onların kurtulmak için her gece dua ettikleri Tanrı'nın cezayı başkası ile sonlandıracağını henüz bilmeyecek yaştaydılar. Ama büyüdüler. O karanlık geceler hepsinin en karanlık yanlarını oluşturdu. Hepsinin yarasını en derine gömüp tüm vücuduna yaydı. Görünür kılmadı, aksine onları birer görünmez kıldı ki kimse yardım edemesin. Ölmediler yaşamaya umut etmeye hayatları ile boğuşmaya ve o umut şekeri için her gece kafalarını yastığa koymaya yine de devam ettiler. Onlar kurtuldu, yaraları içlerinde de kalsa yeni yaraların açılmasından kurtuldular. Biri kaldı. En zorda, en derinde.. Birinin hikayesi..
Yeniden Sen (Tamamlandı)
Aşkını korumak için ondan vazgeçebilir misin? Deren Saygın ve Atlas Demirhan'ın büyük aşkı, tam Atlas'ın mimarlık kariyerinde uluslararası bir sıçrama yapacağı anda beklenmedik bir engelle karşılaşır. Deren, Atlas'ın geleceğini engellemek istemez ve hayatının en büyük yalanını söyleyerek ortadan kaybolur: "Artık seni sevmiyorum." Aradan altı yıl geçtiğinde, kader onları beklenmedik bir şekilde yeniden bir araya getirir. Şimdi başarılı bir mimar olan Atlas, yıllar önce nedensizce terk edilmenin acısını hâlâ taşımaktadır. Deren ise taşıdığı sırrın altında ezilmektedir. Birbirlerine karşı hissettikleri çekim inkâr edilemez, ancak aralarında yılların getirdiği yalanlar, fedakârlıklar ve söylenmemiş gerçekler vardır. Atlas geçmişin izlerini sürdükçe, Deren'in ayrılık nedeninin sandığı gibi basit olmadığını keşfeder. Şimdi ikisi de zorlu bir kararla yüzleşmek zorundadır: Geçmişin acısına rağmen yeniden birbirlerine bir şans verebilecekler mi? Yeniden Sen, fedakârlığın sınırlarını, sevginin dönüştürücü gücünü ve hayatın bize sunduğu ikinci şansların değerini sorgulayan duygu dolu bir roman.Complete
Geçmişin karanlık izi
Bu gerçek ailem ve arkadaşımın abisi konulu bir kitaptır "Bana hep güçlü olduğum söylendi. Ama kimse güçlü olmanın ne kadar yorucu olduğunu anlatmadı. Bazen öyle anlar gelir ki, gücün sadece ayakta kalmak içindir, mutlu olmak için değil. Adım Elfida. Hayatım boyunca insanlar geldi, geçti; bazıları iz bıraktı, bazılarıysa yaralar açtı. Ve ben her seferinde yaralarımı kapatmayı öğrendim. Ama hiçbir yara, tamamen silinmedi. Bu hikâye, dışarıdan bakıldığında sakin görünen ama içinde fırtınalar kopan bir kızın hikâyesi. Birinin yüzüne gülüp, kalbinde sessizce bağırmayı bilmek... Kalabalıkların içinde yalnız hissetmek... Ve bazen sadece 'iyi ki varsınız' diyerek, nefes alacak bir yer bulmak... Her insanın bir kırılma noktası vardır. Benimkiler çok oldu. Ama bu sayfalar, kırıldıkça nasıl yeniden şekillendiğimin, nasıl yeniden 'ben' olduğumun izlerini taşıyor. Belki bu kitapta kendinizi göreceksiniz. Belki de hiç tanımadığınız bir kızın iç dünyasında kaybolacaksınız. Ama emin olun, her satırda, bir insanın gerçekte kim olduğunu anlamanın aslında ne kadar zor olduğunu fark edeceksiniz."
İzi Kalır
''O kadın ne dedi sana?'' ''Bebeğinin canını kurtarmak için kendini feda etti dedi.'' ''Doğru söylemiş. O gün, o masada kalbimi söküp attım da yaşattım bebeğimi. Sonrası malum... Ama o kadının hakkını ödeyemem. Beni oradan o çıkarttı. Artık yaşayan bir ölüydüm. Ne eve gidebilirdim, ne de size. Emine Hanım, sana bunları anlatırsam diye korkuyordu biliyor musun? Hatta tehdit ediyordu beni. Yavuz'a söylerim her şeyi diyordu. Sanki Yavuz hiçbir şeyi bilmiyormuş gibi. Yavuz'a olan nefretini anlıyorum. Ama bu nefret yersiz Barış.'' ''Ne demek yersiz? O adam benden seni çaldı İzel. Yetmedi oğlumu çaldı. Nesi yersiz? Benim yıllarım çalındı.'' ''Kim çaldı peki? Sence katil kim? O doktor muydu? Yoksa beni oraya gönderen annen miydi? Kimdi katil sence?'' ''İzel...'' ''Sen arkanı dönüp gittin! Başkası ağzından yazılmış bir mektuba inanarak gittin. Bir kez bile arayıp sormadın beni. Sen yokken Yavuz vardı. Senin yapamadığı babalığı yaptı oğluma. Senin yapamadığını yapıp sahip çıktı aşkına. Hani diyorsun ya sizi benden çaldı diye... Biz sana hiçbir zaman ait olmadık Barış. Ait olsaydık eğer zaten o bunu yapmazdı, yapamazdı!''
YİNG-YANG
⏳️🖤 ŞAHİN ailesinin tek kızı olan Simay ŞAHİN, Bu hayatı garipsiyordu. Çünkü onun hayatı hiç normal olmamıştı. Buna ailesi de etki etmişti. Ama yaşadığı her şey onu güçlü biri yapmıştı. Ailesinden gördüğü her şeyi uyguluyordu. Aynı zamanda okulunda başarılı bir kızdı. 18 yaşında iş hayatına atılmak zorunda kalmasaydı belki de şu an hayalindeki meslek olan doktorluğu okuyabilecekti. Ama kader buna izin vermemişti. O ise kaderine boyun eğmişti. Babasının pis işlerini örtbas ederek kendi hayat çizgisini çizmişti bile. Babası onun bu halini çok seviyordu. İşte Simay ŞAHİN bu yüzden babasının her dediğini yapıyordu. Bir gram sevgi için. Oysa bu beklenti yüzünden hayatı mahvolacaktı. Babasının işlerine karışmaya başladıktan sonra hiç bir şey eskisi gibi olmamıştı. O bir mafya kızıydı... Ne kadar istemese de babasına dönüşüyordu. Babasından kalan tüm pislikleri O yapıyordu. Küçükken iyiydi aslında. Kalbi temizdi. Saftı. Ama büyüdü. O çocuk büyüdü. O güzel kalbi kirlenmiş, kötü biri olmuş ve iyice kurnazlaşmıştı. Anında plan yapar ve uygulardı. Onun görevi buydu. Dünyadaki tüm pislikleri yok etmek. Masumlara dokunmak onun içinde8 yoktu. Babası ne kadar öyle biri olsa da o öyle biri olamazdı. Buna içine gömdüğü çocukluğu izin vermiyordu... ⏳️🖤Complete
Tenindeki Günah
Karanlık bazen dışarıda değildir insanın içindedir. Alara, her gece aynı kâbusun içinde boğulurken, gerçeğin rüyalar kadar ürkütücü olabileceğini öğreniyor. Çizimlerinde huzur ararken, ellerine sinen mürekkep artık bir sığınak değil, geçmişin izlerine dönüşüyor. Babasının gölgesiyle dolu bir evde, sessiz bir savaş veriyor. Her kelimesi susturulmuş, her hayali yargılanmış bir kız... Ama içindeki ses artık susmak istemiyor. Karanlık onu çağırıyor - belki yok etmek, belki de özgür bırakmak için. Bir gün her şey değişiyor. Bir yabancının sesi, alışık olmadığı bir sıcaklık ve kalbinde uzun zamandır hissetmediği bir titreşim... Belki bu kez kader, sadece acı yazmak istemiyor. Ama aşk, bazen bir kurtuluş değil; yeni bir sınavdır. Ve Alara, karanlığın içinde bir ışık bulduğunda, o ışığın her şeyi yakabileceğini çok geç fark edecek. Karanlık başlıyor ama bu kez içinde bir kalp atıyor.
KABUĞUNU KIRMAK
Lara Birsel, o yaz yakın arkadaşı ve onun annesiyle birlikte tatile gitmeye ikna olur. İki yakın arkadaş atlattıkları üniversite sınavının ve lise yıllarının stresinden tam anlamıyla kurtulmak için iyi bir fikir olduğunu düşünürler ama hayat karşılarına beklediklerinden çok daha başka şeyler çıkarır. ୭౿ "Birini tanımak için birebir tanışman gerekmez. Bazen sadece bir çift göz sana bilmek istediğinden çok daha fazlasını anlatır." dedi denizin dalgaları kayalara çarpıp tok bir ses çıkarıyorken. Güldüm. "O ne demek?" "Kabuğunu kırmak," diye mırıldandı. "Bana kalırsa tek ihtiyacın olan şey bu." Bilmiyorsun. En başında seni tanımak için attığım o ufak adım, aslında kabuğumda ki ilk çatlaktı. Yine de bilmesine gerek yok diye düşündüm. Tek söyleyebildiğim, "Belki de." oldu. Bir yaz gecesi, sahilde kayaların üzerine oturmuş, hayatımı büyük oranda kaplayan hatta varlığımı bile sarıp sarmaladığına inandığım bir adamla kader üzerine konuşuyordum. Tam anlamıyla tanımıyor oluşum aklıma bile geliyorken hemde. Garip olan onu gerçekten tanımak istemem miydi? Yoksa çoktan her şeyi farkına varmıştım da safa mı yatıyordum? Bilmiyordum. Tek bildiğim; ela gözleri, ilk gördüğümde istediğimden çok daha fazlasını anlatmıştı bana. Henüz o bilmiyor olsa da. ୭౿ DÖRT MEVSİM SERİSİNİN İLK KURGUSU.Complete
Yazın Olur Böyle Şeyler
2016 Wattpad Yaz Tatili Kitaplarına duyduğum özlemle yazdığım çerezlik bir kitap. Absürt, komik, hızlı olay akışı, karmaşık ilişkilerle dolu. Eğer şans vermek isterseniz iyi okumalar dilerim.
-KİRAZ MAHALLESİ -
KİRAZ MAHALLESİ 🍒 Her mahallenin kendine özgü bir kokusu, bir rengi, bir sırrı vardır. Kiraz Mahallesi ise, umutla acının, sevdayla mücadelenin, geçmişle geleceğin kesiştiği bir yerdir. Yaren Çetinsoy, hayatın yükünü sırtında taşıyan genç bir kadındır. Bazen suskunluğu ile konuşur, bazen gözlerindeki derinlikte sakladığı sırlarla... Onun hikâyesi yalnızca kendi kalbinin değil, bir mahallenin kaderini de fısıldar. Çünkü kimi insanlar geldikleri yeri değiştirmez; varlıklarıyla oraya yeni bir ruh kazandırırlar. Kiraz Mahallesi'nin taş sokaklarında yankılanan her adım, aslında insanın kendi iç yolculuğuna da ışık tutar. Burada küçük görünen anlar, büyük anlamlar taşır; sıradan bir tebessüm bile yeri geldiğinde bir kalbi iyileştirir. Bu kitap , bazen en büyük gücün sessiz kalmakta değil, kalbini açabilmekte saklı olduğunu hatırlatır. Ve Kiraz Mahallesi, her satırında bize şunu söyler: "İnsan, en çok kendine tutunarak ayakta kalır... ve bazen kader, hiç ummadığın bir sokak başında seni bekler."
Erelin Şovalyesi
Erelin Şovalyesi'nin hayatı, aşkın ve nefretin yoğun duygularıyla şekillenmişti. İhtirasın gölgesi zaman zaman karanlığını yaydı, acının izleri yüreğinde yer buldu. Ancak bu duygular, onun göz alıcı kahramanlık hikayesinin anahtarıydı. Erelin, sert bakışları ve kararlı adımlarıyla dikkat çekerdi. Kudretli kılıcı, adaleti simgeliyordu onun için. Aşkın gizemi ve cazibesi ise gençliğinden beri peşinde sürüklüyordu. İçinde yanan ihtiras, zaman zaman kıvılcımlar saçıyordu. Bir gün karşılaştığı güzel bir prenses, Erelin'in kalbini ele geçirdi. Aşkın büyüsüne kapıldı, gözleri sadece onun için parlıyordu. Ancak bu aşk, aynı zamanda nefretin ve kıskançlığın da tohumlarını ekmişti. Başka bir şövalye de prensese ilgi gösteriyordu, Erelin'in yüreği karardı. İhtirasın kıskacında sıkışmıştı Erelin. Prensese duyduğu aşkla beraber, içindeki karanlık hisler de derinleşiyordu. Bir yandan aşkın tatlı hüznü, diğer yandan kıskançlığın acısı içini kemiriyordu. Ancak Erelin, duygusal sınavı kazanmaya kararlıydı. Nefretin gölgesi, aşkı zehirlemeye çalışsa da, Erelin direndi. Kendini ihtirasa bırakmak yerine, adaleti ve sevgiyi seçti. Acıya rağmen, prensese olan hisleri onun kudretini arttırıyordu. Onun için savaşmak, aşkın ve adaletin zaferini kutlamak anlamına geliyordu. Zamanla, Erelin aşkı ve nefreti dengede tutmayı öğrendi. İhtirası, onun kararlılığını ve kahramanlığını besledi. Acıları, onun yüreğindeki merhameti derinleştirdi. Onun hikayesi, aşkın, nefretin, ihtirasın ve acının iç içe geçtiği bir destan oldu. Erelin Şovalyesi'nin göz alıcı romanı, duyguların karmaşıklığını ve insanlığın içsel savaşını anlatıyor. Aşkın parlaklığı, nefretin karanlığı, ihtirasın ateşi ve acının hüznü, bir kahramanın ruhunda nasıl dans edebilir, Erelin'in öyküsünde görüyoruz.Complete
YAKUT
KARADENİZ VE ASKER KURGUSU!! Bazı insanlar sesini yükselterek değil, gözlerini yere indirerek yaşardı. Yakut, konuşmamayı öğrenmişti. Çünkü her kelime bir tokat gibiydi, her nefes cezasını artırıyordu. Dünyaya sessizce bakan bir çift mavi göz, içindeki fırtınayı anlatmaya yetmiyordu kimseye. Ama karanlık bir hayatta bile, ışık mutlaka bir yerlerden sızardı. O ışık bazen bir bakıştı.. Bir adamın, sustuğu hâlde her şeyi anladığı bir andı.. Kendini yıllarca susmaya mahkûm etmiş bir kızla, konuşmayı unutmuş bir adamın göz göze geldiği o an... Demir Efe Demirci, savaş alanlarından döneli çok olmuştu. Ama bazı savaşlar üniformayla değil, kalple verilirdi. Ve bazı yaralar ilk dokunuşta değil, ilk bakışta açılırdı.. Yakut Nida Sungur'un henüz haberi yoktu... Ama hayat, onu parçalayanların tam ortasında, onu yeniden var edecek bir aşkla bekliyordu... Trabzon'da.
SAYE
ÖMER ENSAR KARA & EFNAN DEMİR ... Bütün uzvlarım zangır zangır titriyordu. Yağmurun şiddeti o kadar çoktu ki tanelerini her bir zerremde hissediyordum. Gözlerimi kırpıştırdım birkaç kere, o ise sakince beni izliyordu. " Neden veda etmedin? " Uzun uzun baktı bana sonra derin bir nefes aldı ve başını sağa çevirdi. Gözlerini yumdu, gördüğüm görüntü bir şiirin en can alıcı mısrası gibiydi. İçim gitti, ama sustum. Sustum ve yeşilin en güzel tonu olan gözlerini bana çevirmesini bekledim. Kalbimin büyük bir bölümünde bıçak darbeleri vardı ve kalbim her şeye rağmen atıyordu. O bana bakmadıkça bıçak darbeleri usulca bütün kalbimi harmanlıyor beni yavaş yavaş öldürüyordu. Başı bana doğru döndü. Yumduğu gözlerini açtı ve bir cevap alacağıma inandığım için hevesle gözlerine baktım. " Cevabım hiçbir şeyi değiştirmeyecek, Efnan. Senin kızgınlığın geçmeyecek. Çünkü sen kinli birisin. Yaşanılanı unutmuyorsun sonucu ne olursa olsun. Bu yüzden yapma, neden vedasız gittiğimi öğrenmek sana hiçbir şey katmayacak. Birazcık inansam, " dedi hayal kırıklığı ile. " Bir şeylerin değişeceğine birazcık inansam bir dakika düşünmem söylerim. Ama biliyorum değişmeyecek, senin yüreğini benim cevaplarım değil sen soğutacaksın. Çünkü sen hep böyleydin. " Gözlerim dolu dolu baktım. Haklıydı, cevabı benim ona olan kırgınlığımı alıp götürmeyecekti. Ben kendi yüreğimi kendim soğutacaktım. Hep böyleydim zaten. Değil mi? Yutkundum ve hiçbir şey demeden arkamı döndüm. Karanlık sadece gökyüzüne çökmemiş gibiydi. Evlerin çatısına, arabalara, denize ama en çok, en çok benim gölgeme çökmüştü. ...
"Ben Kumsal Ece, hayatımda hiçbir şeyden korkmazdım. Taki hayatım kökünden değişene kadar." 17 yaşında olan Kumsal Ece, kötü hayat koşullarında yaşamak zorunda olan genç bir kızdır. Hayatı okula gitmek, her saat iş çalışmak ve onu zerre sevmeyen anne babasına katlanmakla geçer. Bir gün zengin bir aile iki kızların karıştığını söylerler. İşte Kumsal Ece'nin hayatı tam da orda başlar. 5 abi, bir ikiz, bir de erkek kardeş ne kadar iyi olunabilirdi? Peki ya istenmemek? Onu kaldırabilir miydi? Gururlu mu gururlu Kumsal Ece, önyargılı beş abi, bir ikiz ve erkek kardeş. *** ~Gülüşlerimizi çalan her biri için bir çiçek dikelim. Çevremiz çiçek bahçesi olsun. Acılara gül, özleme papatya ekelim. Etrafımızı güzel kokular sarsın.~ (Bir abi kitabı klişesidir. Mantık hataları, yazım yanlışları vb. olabilir. Bunun bilincinde okuyun.)
More detailsContent Guidelines