KÜL YA DA İZ

Onun adı Rama.
İnsanlığın var oluşundan beri gölgelerde yaşayan, dualarda lanetlenen, korkunun kendisiyle özdeşleşmiş en eski düşman.

O, çağlar boyunca değişen yüzlere, yıkılan medeniyetlere ve unutulan isimlere tanıklık etti.
Ölüm onun oyuncağıydı; ama aynı zamanda alt etmesi gereken bir şah.
Çünkü Rama için ölüm bir son değil, sadece kazanılması gereken bir savaştı.

Ateşten yaratıldı.
Yakmak, yok etmek ve geride kül bırakmak onun doğasında vardı.
Fakat hayat, en büyük çelişkisini tam da burada yazdı.

Bir varmış, bir yokmuş.
Zamanın henüz bir adı yokken, geceler gündüzlere itaat etmezken, ateş kendi gölgesinden bile korkmazken bir cin varmış.

Ölümle oyunlar oynar, kaderle pazarlık eder, dünyayı bir satranç tahtası gibi izler dururmuş.

Bir de insan varmış.
Topraktan yaratılmış, şefkatli, kırılgan ve ölümlü.
Ve hiçbir masalda yazmaması gereken bir şey olmuş: Ateş, toprağı seçmiş.

Bu seçimle birlikte dünya sessizleşmiş. Kehanetler yön değiştirmiş.Çünkü ilk kez bir iblis, yok etmek yerine yaşatmak istemiş.

O andan sonra hiçbir şey masum kalmamış. Çünkü ateş seçimini yaptığında, geriye yalnızca KÜL ya da İZ kalırmış.