KANZAR

"Nasıl affedeceğim ben seni peki, Kanzar? Ruhum senin açtığın yaraların üstünü nasıl kapatacak?"

Görkemli tüylerinden damlayan kızıl kan yerde izini bırakırken, sanki aldığı yaralardan hiç etkilenmiyormuş gibi bir tur daha hırsla çırptı simsiyah kanatlarını.

"Affetmeyeceksin, kapanmayacak küçüğüm."

Bir damla gözyaşı daha süzüldü solgun yanaklara.

"Canım çok yanıyor, niye affedemiyorum seni ben? Canım çok acıyor Kanzar."

Yaralı kanatlarından biri yavaşça açıldı, kırgın bedenin içine sığınabileceği güvenli bir limana dönüştü. Ardından buz gibi soğuk ellerini karşısındaki sıcak tene değdirerek sıkıca içine çekti ve etrafını duvarlarla kapatırmışcasına kanatlarıyla bir set çekti küçüğüne.

Eli, sahibi olduğu bele gitti ve sıkıca kendine çekip zaafı olan kokusunu derin derin içine çekti.

"Acısın, çok acısın.