SON YILDIZ KAYANA KADAR

"Birşey duydum." Söylediği sözlerle ayaklarım resmen yere çivilendi. Öğrenmiş olamazdı değil mi onca seneden sonra bunu öğrenmiş olamazdı değil mi?.. Omzumun üzerinden ona doğru döndüm. "Ne duydun?" Dedim sesim resmen titriyordu. Kara harelerini, bal sarı hareleeimle buluşturdu. "Evlenmişsin" dedi elleri ceplerindeyken gözlerimi yumup şükür ettim. Öğrenmemişti. "Evlendim." Dedim nazik bir sesle gülüşünü duyduğumda gözlerimi açtım. "Son yıldız demek ki kaymış?" Söylediği sözlerle kulağıma seneler evvel olan konuşmamız geldi.

'Seni ne kadar seveceğim biliyor musun?'

'Ne kadar seveceksin saman sarısı?' Gülerek göz devirip gökyüzündeki yıldızları gösterdim.

'Son yıldız kayana kadar duman karası...' Dediğim de kara gözlerini bal sarı gözlerim gezdirdi.

'Benim gökyüzümde sadece iki yıldız var. Ve ikisi kaymasın diye herşeyi yaparım.' O gece, o yıldızlı gecede söz vermiştik birbirimize son yıldız kayana kadar birbirmize aittik.

Dudaklarıma kondurduğu küçük bir öpücük o gece bizim için bir milad olacaktı, lakin haberimiz yoktu.

✯

"Kaydı son yıldız. Sen gittin, o geceden sonra yıldız kalmadı; kaydı iki yıldızın, kaydı tüm yıldızlarım." Diyip arkamı döndüm. Arkamdan sadece son sözlerini duydum tam altı sene sonra bir davette tek aşkım karşıma çıkmıştı bu tesadüf müydü yoksa kaderin cilveli bir oynu mu? Bilmiyordum.

"Haklısın be sarı kız... Ben karanlıkta gömülü kaldım." Son sözleri bunlardı. Duymuştum lakin ona geri dönmedim çünkü bende o karanlıktaydım kara oğlan diyemedim. O karanlıkta bir Işık yetiştirmeye çalışıyorum diyemedim...