Zgaś to

Zoe długo myślała, że jej blask był problemem.
Że powinna być skromniejsza, cichsza, łatwiejsza do przełknięcia przez cudze ego.

Dopiero gdy perła wróciła do jej dłoni - popękana, ale żywa - zrozumiała prawdę,
której nigdy jej nie powiedzieli:

To nie ona świeciła za mocno.
To inni patrzyli za słabo.

I od tamtej chwili Zoe nie gasiła niczego.
Kto chciał - patrzył.
Kto nie chciał - odwracał wzrok.

A ona szła dalej, ze światłem w piersi, które w końcu miało być widziane.