ENCANTADO

ENCANTADO

Membaca 261
Vote 95
Bab 9

Bersambung

Publikasi terakhir Min, Feb 8, 2026

adrian alvin amaris ayin başkabirdünya

Her şey sıradan bir okul günü gibi başlamıştı. Ta ki kırmızı adamlar geri dönene kadar. Bin yıldır tekrarlanan o katliam... Bu kez benim okulumda arada gitti. Arkadaşlarım gözümün önünde yok olurken, ben sadece kaçtım. Koştum. Saklandım. Hayatta kaldım. Ama bunun bedeli çok ağır oldu. Kimse bana inanmadı. Annem bile... Üç yıl akıl hastanesine kapatıldım. "Delisin" dediler. "Hayal görmüşsün" dediler. Ama ben o sesleri hâlâ duyuyorum. Üniversiteye başladığım gün, her şeyin bittiğini sandım. Yeni insanlar, yeni bir hayat, yeni bir ben... Fakat geçmiş peşimi bırakmadı. Bir yanda okulun en popüler, çocuğun sürekli peşimde olması.Diğer yanda karanlık köşelerde beni izleyen biri... Başka bir alemden gelen, büyü gücü taşıyan biri. Ve ben tekrar anladım: Bu savaş bitmedi. Sıradaki gelişlerinde yalnız olmayacağım. Çünkü kaderim yıllar önce seçilmiş... Ben istemesem bile.

Seluruh Hak Cipta Dilindungi Undang-Undang

Bergabunglah dengan komunitas bercerita terbesarDapatkan rekomendasi cerita yang dipersonalisasi, simpan cerita favoritmu ke perpustakaan, dan berikan komentar serta vote untuk membangun komunitasmu.

anda mungkin juga menyukai

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı'nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.