Ağanın Zaafı

"Hayır hayır ölmemeli"kısık sesle konuştum.
Bu adam o adamdı.Peki neden bunu yapıyor,neden can yakıyor?Bu onun için tehlikeliydi.

Aslında tehlikede olan bendim kimin yanında ve kim olduğunu bilmiyordum.Belki de en kötü yönüm budur.Saf ve merhametli olmam.İki çare vardı.
Ya adamı kurtarıp kendi başımı belaya sokmak,
Ya da ömrümün sonuna kadar benimle olacak vicdan azabıyla kaçmak.

Kan yavaş yavaş bu tarafa akmaya başladığı an koşarak yerde yatan adamın yanına gittim.Korumalar olcak adamlarsa benim nerden çıktığıma şaşırarak patronlarına
döndüler.
Üzerimdeki şalı çıkarıp adamın karın bölgesine bastırdım.Kanın durması imkansızdı aynı adamın yaşaması gibi.Bunu bilerek yanına gittim,bi umut olur diye yanına gittim ama nafileydi.Bağırışlarım,göz yaşlarım hepsi nafileydi.Çaresizce kanı ellerimde olan ölü adama baktım ve o zaman anladım ki oyun daha şimdi başlıyor.
Korumalar ve esasen de patronları olucak adam bana farklı duygularla bakıyordu.Tüm gözler üzerimde olmasına rağmen hem kuş gibi titreyip hem de hayata tutunmaya çalışıyordum.Bu ikisinin bir arada olması imkansızdı.Er ya da geç ikisinden biri beni yenecekti.İşte o zaman her şey tam olcak ve her şey bir anda değişecek.....

Bu yolun sonu ya ölüm ya da pişmanlık olacağını ikimizde iyi biliyorduk.