XÉRİBAMIN

"Kiminle konuştun?"
dedi Rezan, sert bir sesle.
Rojbin toparlandı.
"Annemle... babamla konuştum."
Sesinin titrememesine özen gösterdi.
Rezan'ın yüzündeki ifade değişti.
Karanlık bir gölge düştü bakışlarına.
"Sen bu eve nasıl geldiğini unuttun galiba."
dedi buz gibi bir ses tonuyla.
"Sen berdelle geldin. Belki annem babam sana acıdı ama ben acımam. Sana da unuttur­mam."
Sonra birden elini uzatıp Rojbinin telefonunu çekip aldı.
Rojbin dondu kaldı.
Gözleri büyüdü.
Bu da neydi şimdi?
Rezan bir adım yaklaştı.
Gözleri onun gözlerine saplandı.
"Bundan sonra ne telefonla ne de evlerine gidip görüşmek yok."
Bu cümle, sanki göğsüne bir balyoz gibi indi.
Rezan arkasını döndü, kapıyı açıp çıktı.
Rojbinin dizlerinin bağı çözüldü.
Olduğu yere çöktü.
Gözlerinden yaşlar boşaldı...
Sessiz, derin, nefesi kesen türden.
Ay ışığı odanın bir köşesine vuruyordu.
O köşede Rojbi'nin acısı büyüdü...
Büyüdü...
Ve içini kapladı.
O an anladı:
Bu ev bundan sonra cehennemin ta kendisi olacaktı.