Northbound

چشمانم را می‌بندم. بزرگ‌ترین نویسندگان را می‌بینم. من در همین نقطه ایستاده‌ام. جایی که همه‌ی بزرگان پا گذاشته‌اند. همه از همین مسیر رد شده‌اند. من کیستم؟ بزرگ‌ترین و بی‌جواب‌ترین سؤال فلسفه آیا این نیست؟
ذهن من پر شده است. پر از سؤال و تصویر. هیچ جوابی پیدا نمی‌کنم. می‌گویند که گوش بدهیم. سعی‌ام را کرده‌ام. فقط هیچ صدایی نمی‌شنوم. کسی در این خانه نیست؟ آیا تنها هستم؟
می‌دانم که انتظار یک خلاصه از داستان را دارید، اما من برای شما خلاصه‌ای ندارم. زیرا هیچ‌وقت در خلاصه نوشتن احساساتم خوب نبودم. من همیشه خزان بودم. بی برگ و بار. خالی از هر حس و حالی. پر از واژه‌های فراری.
این داستان زندگی من است. بالا دارد، پایین هم‌. انتظار داشتن همیشه ما را ناامید می‌کند. با این حال، من امیدوارم که همراهی‌ام کنید، قضاوت نکنید. فقط گوش بدهید به حرف‌های من. به واگویه و غم‌های من. راهی که پیش گرفته‌ام را زیر سوال نبرید، واقعا ناراحت می‌شوم. اول که گفتم، احساساتی ندارم، فقط گاهی حساس می‌شوم.
من خزانم، همین دختری که می‌بینید. نه خودم را می‌شناسم و نه بزرگان تاریخ را. آخر حافظه از اول برای پاک شدن ساخته شده بود. ذهن من پر است از افکار پیچ در پیچ.
راستی گفتم که از کلیشه متنفرم؟
از قول‌هایی که هیچ‌وقت برآورده نمی