Düzen

Konuşmadan önce parmaklarını bir kere masaya tıkladı. Sessizlik odaya bir tokat gibi indi.

"Savcı," dedi sakin, sanki kadının öfkesi ona değmiyormuş gibi. "Sen hâlâ şehrin nefes aldığını sanıyorsun. Biz sadece cesedin üstündeki çarşafı kaldırıyoruz."Zeynep ileri doğru eğildi; nefesi Sina'nın yüzüne değecek kadar yakındı.

"Siz devlet değilsiniz. Siz adalet değilsiniz. Siz Düzen değilsiniz!"

"Biz zaten devlet olmak istemedik," dedi. "Adalet olmak da... fazla romantik." Dosyadaki fotoğraflardan birini parmağıyla düzeltti, sanki insan hayatı değil, sıradan bir evrakmış gibi. "Biz yalnızca geriye kalan boşluğu dolduruyoruz. Kimse yapmadı. Kimse cesaret etmedi. Ta ki Düzene kadar"