siostra influencera { Karol Mikołajczyk}

Lilka? - Karol wsunął głowę do wnętrza małego domku ogrodowego stojącego tuż przy willi Bazy.
Dziewczyna nawet się nie zastanawiała - z miejsca pobiegła do niego i wtuliła się w swojego chłopaka, jakby świat właśnie walił jej się na ramiona.

- Lila, hej... słońce moje. - Karol objął ją mocno i uniósł delikatnie jej brodę kciukiem, próbując złapać jej spojrzenie. - Co się stało? Jeśli chodzi o te komentarze, to nie martw się...

Lila pociągnęła nosem, nieco przygaszona.

- Wiem, że nie powinnam się przejmować, ale... to po prostu przykre. - Jej głos zadrżał. - Piszą rzeczy, jakby mnie w ogóle nie znali.

Karol pokręcił głową z cichym westchnieniem i przytulił ją jeszcze mocniej.

- Oni nie znają. I nie mają pojęcia, jaka jesteś. Gadają byle co, żeby tylko wywołać reakcję. - Uśmiechnął się lekko. - Ale ja cię znam. I jestem tu z tobą. Zawsze.

Dziewczyna wtuliła się w jego klatkę piersiową, a jej oddech powoli się uspokajał.

- Chciałam, żeby wszystko było dobrze... - szepnęła.

- I będzie. - Karol przesunął dłonią po jej plecach. - Jesteśmy w tym razem, pamiętasz?

Lila uniosła na niego spojrzenie - zmęczone, ale pełne zaufania.

- Obiecujesz?

- Obiecuję. - Musnął jej czoło krótkim, czułym pocałunkiem. - A teraz chodź. Przewietrzymy ci głowę. Potem zrobię ci herbatę i opowiesz mi wszystko od początku. Nawet te najbardziej głupie szczegóły.

- Zwłaszcza te?

- Zwłaszcza te. - Zaśmiał się cicho. - W końcu jestem twoim facetem, muszę znać wszystkie twoje głupoty.

Lila parsknęła śmiechem, pierwszy raz od kilkunastu minut naprawdę szczerze.

Chwyciła go za rękę, a on poprowadził ją w stronę willi - powoli, spokojnie, tak jak zawsze, kiedy wracali do siebie ze wszystkich burz.

,, Jestem i żyję w cieniu brata........No, a dziś.........No, dziś........ Jestem w,, Bazie," to dla mnie odlot, którego nie spodziewałam się."