Bəzən insan tanımadığı birinə baxanda, elə bil uzun illər əvvəl unudulmuş bir duyğunun səsi içində astaca yenidən səslənir. Onların ilk baxışları da belə idi - nə salam vardı, nə də söz.
Sadəcə sükut danışdı... və o sükutda iki ürək bir anlıq eyni ahəngdə döydü.
Ulduz - hisslərini sükutun arxasında qoruyan, sevərkən belə utancından sığınacaq axtaran;
Yusif - zarafatın arxasında duyğularını gizlədən, amma bir baxışla qayğı göstərə bilən.
Bu sevgi hayqıran deyil, dinən; tələsən deyil, gözləyən sevgi idi. Nə səs-küylə başladı, nə də ehtirasla - sadəcə sakit bir anın içində, öz-özünə, təmkinlə doğuldu.
Onlar bir-birinə aşiq olmadılar;
bir-birlərinin sükutuna, qəlbində gizli qalan uyumuna vuruldular.
Beləcə, ömür kimi görünməyən bir an, taleyə çevrildi.
"Ruhuma Mütabiq" -
eşqin səssiz yaşanan, hisslə deyil, nəfəs ilə deyilən,
dil yox, ürək səviyyəsində qurulan hekayəsidir.
...çünki o mənə toxunmadı; sadəcə varlığı ilə ruhuma mütabiq oldu.
"Yıllarca sevilen ama sevmeyen adam,
Yıllarca seven ama artık yorulan bir kadın.."
Onlar birbirini tanıyan iki yabancıydı..
Defne yıllarca İlyas Ege'nin yok sayan bakışlarında,kalbinde eridi. Her kırgınlığında da biraz daha eksildi.
İlyas Ege içinse Defne, hep orada olan ama hiç fark edilmeyen bir detaydı.
Zaman her şeyi değiştirirdi ; İlyas Ege nihayet görmeye başladığında , Defne ise artık bakmamaya başladı. Aralarındaki o bağ hiç yaşanamamış bir geçmişin ağırlığıydı...