Kıyam

Elçim, yakmayı bilen ama kül olmaktan korkmayanlar içindir.

Ben Elçim Alkor. Küçüklüğümden beri sessizlikle büyüdüm. Ağlamayı öğrenmedim, çünkü ağlamak zayıflıktı. Annemi ve abimi kaybettim. Geriye sadece yüklenmiş omuzlarım ve sessiz bir kız kaldı. O boşluk, içimde hep bir gölge gibi dolaştı.

Zamanla öğrendim ki hayatta kalmak, sadece nefes almak değil; hesap yapmak, planlamak, bazen sevdiklerini feda edebilmek demekti. Bu yüzden Kıyam Timi'ni yönettim. Tim benim ailem oldu. Yankı, Kara, Pusu, Çelik... Her biri bana farklı bir hatırlatma; bazen güç, bazen sıcaklık, bazen ise sadece bir nefeslik rahatlık. Onlarla birlikteyken hem bir lider hem bir koruyucu, hem de kendim olabiliyorum.

Ama içimde hâlâ çocuk Elçim var; kaybettiklerini hatırlayan, sustuğunda sessizliğiyle çığlık atan, korkularıyla yüzleşen... Her görevde, her çatışmada, geçmişim peşimden geliyor. Her kararımda sorumluluğun ağırlığını hissediyorum. Her nefeste hatıraların ve kayıpların yankısı var.

Bu, benim hikâyem. Acıyla, görevle ve kayıplarla yoğrulmuş bir hayat. Ama yine de yürümeye devam ediyorum; çünkü geri adım atmak bana yasak. Kıyam, sadece bir isim değil; duruş, direnç ve karanlığın içinden ışığı bulmak demek. Ve ben hâlâ o ışığı arıyorum.