Silent Obsession

وقتی به عمارت مادربزرگم نقل مکان کردم، فکر می‌کردم بزرگ‌ترین مشکلم کنار امدن با خونه‌ای باشه که همه اون رو نفرین‌شده می‌دونستن.

اشتباه می‌کردم.

مشکل واقعی مردی بود که مدام من رو زیر نظر داشت.

مردی که گاهی از پنجره به من خیره می‌شد، گاهی برام رز سرخ می‌ذاشت و همیشه یک قدم از من جلوتر بود.

طوری رفتار می‌کرد که انگار من از همون اول متعلق به اون بودم.

نمی‌دونم کیه؛نمی‌دونم از من چی می‌خواد.

فقط می‌دونم هرچی بیشتر سعی می‌کنم ازش دور بشم، بیشتر توی تارش گرفتار می‌شم.
______________________________

"می‌دونی چرا خونه آینه‌ها رو دوست دارم؟"
صداش کنار گوشم ساییده شد؛ آروم نبود-خطر خالص بود.
به زور نفسم رو قورت دادم
"چرا؟"
با آرامش نگاهشو روی من قفل کرد
"دور و برت رو نگاه کن"

مردد سرم رو چرخوندم... ده‌ها آینه.
تصویرم توی تک‌تک‌شون تکثیر شده بود.

پشت سرم ایستاده بود و حتی بدون لمس، مالکیتش رو حس می‌کردم.

"چیزی که تو الان می‌بینی، همونیه که من هر روز می‌بینم
مهم نیست چقدر سعی کنم فرار کنم یا چقدر سخت تلاش کنم ازت دور بشم.
تو همه‌جا هستی،تو تمام چیزی هستی که من می‌بینم.
عاشقت بودن، مثل به دام افتادن توی یه خونهٔ پر از آینه‌ست، خرگوش کوچولو..."
"و من-با اینکه توی تو گم شدم-
هیچ‌وقت مثل الان احساس تعلق نکرده بودم"