Linie Równoległe

Adam Kierski patrzy na świat inaczej.
Dźwięki mają dla niego kolor, cisza - strukturę, a światło potrafi boleć bardziej niż czyjeś słowa.
Kiedy Fundacja „Most" powierza mu stworzenie projektu „Domu Ciszy" - ośrodka dla dzieci w spektrum autyzmu - Adam musi zmierzyć się nie tylko z architekturą, ale z ludźmi, od których od lat trzyma się na bezpieczną odległość.

Na jego drodze pojawia się Lena, psycholog i projektant amator, która mówi niewiele, ale widzi zbyt wiele.
Ona - ciepła, chaotyczna, intuicyjna.
On - logiczny, precyzyjny, zbudowany z linii prostych i zasad.

Ich światy są jak linie równoległe: blisko, ale nigdy razem.
A jednak... każde spotkanie lekko przesuwa geometrię tego, co znali.

To historia o ciszy, która potrafi leczyć.
O dźwiękach, które mogą ranić.
I o tym, że czasem dwie równoległe ścieżki zaczynają biec ku sobie, choć matematycznie nie powinny.

Po latach pracy w szkole i obserwacji dzieci ze spektrum zapragnąłem napisać książkę, która byłaby wynikiem moich obserwacji. Może trochę przesadziłem, ale jest to moje wyobrażenie jak osoby ze spektrum autyzmu mogą postrzegać świat.