KALPDEŞEN

Yapacağım tek bir şey vardı; ölmek.
Bunun için konuştuk, bunun için anlaştık. Tek bir koşulum vardı; canımın yanmamasıydı. O da öyle dedi: canın yanmayacak. Nasıl ve ne zaman öleceğimi bilerek her günümü onunla geçirdim, ona bakarak, onunla konuşarak, ona gülümseyerek. Bana öfke duymadı, ailesi gibi benden nefret de etmedi, beni insan yerine koydu, herhangi bir insanın yerine... Fakat ben öfke duydum. Çünkü bazen en çok acıtan şey, ölmek değil; birinin, seni hâlâ ölmesi gereken biri olarak görmesidir.

"Onu sevmeden önce dünyası çok gelirdi gözüne;
daha ne kadar yaşayacağını düşünürdü.
Onu sevdikten sonra ise ne zaman öleceğinden korkmaya başladı; dünyası az geldi gözüne."