her şeyi yak

Yıllar önce görünmez kıvılcımların tutuşturduğu bir yangında, söndürmeye çalışmamıza rağmen daha da harlatmıştık ateşi. Adını bile koyamadığımız, hâlâ ne olduğuna anlam veremediğim, zaten anlam vermek de istemediğim şeylerdi bunlar.

Ne kadar bastırsak o kadar büyüyen, ne kadar uzaklaşsak o kadar yaklaşan, ne kadar görmezden gelsek o kadar görünürleşen bir şeydi...

Unuttum sandığım, aklıma bile gelmediğini düşündüğüm, artık söndüğünden emin olduğum bu ateş tek bir bakışla alev almaya başlamış mıydı, henüz bilmiyordum. Ama bilmediğim şeylerin bile içimde kıpırdadığını hissettiriyordu; o kıvılcımı çakmıştı.

İşte en tehlikeli kısmı da buydu, çünkü yıllar sonra gelen bu ilk göz teması ile birlikte içimde bir yerlerden tozlanmaya yüz tutmuş o anı yükseldi, kulağıma 17 yaşındaki İso Furtuna fısıldadı.

"Beni yak, kendini yak, her şeyi yak.."