Derin Bir İz

Evimizin karşısındaki boş arsaya güneş öğleden sonra vurdu mu, mahallenin bütün çocukları oraya toplanırdı. Ben de abimi bahane edip peşlerine takılırdım hep. Kimse fark etmiyordu belki ama benim için o oyunlar, o kalabalık, o gürültü başka bir anlam taşıyordu. Çünkü aralarında O vardı.

Anıl...
Abimin en yakın arkadaşı. Sessizdi, ama sessizliğinin içi doluydu sanki; bir şey söylemese bile insanı olduğun yerde durduran bir tarafı vardı. Gözleri kimseninkine benzemezdi; ne tam siyah ne de tam kahverengi... Güneş vurunca bal rengine dönerdi. Ben o gözlere bakmaya cesaret edemezdim, o da bunu fark ediyormuş gibi davranırdı.

O yaz, 17'yi yeni doldurmuştum. Kendimi çocukluktan kopmaya zorlayan, ama tamamen büyütemeyen o garip aradaydım. Hissettiğim hiçbir şey net değildi. Sadece Anıl'ın sesini duyduğumda kalbimin aynı anda hem hızlanıp hem yavaşladığını biliyordum.
Bazen abim kapıya gelip "Anıl geldi, çıkıyoruz!" dediğinde nefesimi tutar, içimdeki heyecanın dışarı taşmaması için kendimi sıkardım. Sanki anlasalar ayıp olacakmış gibi.

Ama farkında değillerdi... Bende başlayan şey çok sessiz, çok gizli ve çok derindi.

O yaz her şey henüz masumdu. Ama ben bir gün, o masum duyguların hayatımın en büyük fırtınasına dönüşeceğini bilmiyordum.