ARAFTA

Gerçek Ailem/Abilerim kurgusu.

Daha yalanlarla dolu gerçekleri sindirmesken, gerçek kardeşimin hayatını çalıyordum, onu öldürüyordum. oysa ölüm en çok bana yakışırdı.

...

"Ben... özür dilerim ilkez böyle bir şeyle karşılaşıyorum." Sanki ben buranın müdavimiyim.

Tekrardan konuşacağı sırada sırtımı ona dönmem susmasına neden olurken konuştum.

"Sorun değil seni anlıyorum, boşuna dil dökme tanımadığım bir adamı dedikleri beni kırmaz."

Bal gibide kırıldım.

Sorunda işte bu! adamın bu dedikleri benim umurunda olması gerekiyor. Normal hayatımda elbette buna benzer olmasada daha beter sözler duymuş, istemiştim ama hiç biri bu adamın sarf ettiği sözler kadar moralimi bozmadı.

Bir ergen gibi görülmek istemem ama işte bazen bende insani tepkilere verebiliyorum.

Boş ve sonu yokmuş gibi görünen yerde yürümeye başladım. Burda durmak özlelikle tanımadığım bir adamla bilmediğim bir yerde kalmak istemiyorum.

"Hey! Nereye gidiyorsun? Hani kırılmamıştın?" Kırıldığımı da nerden anladı?

Ona bakmadan cevapladım. "Kırılmadım zaten."

"Ama benden uzaklaşıyorsun." Bu adam ne kadarda zekiydi.

"E yani?"

"Benden korkuyormusun?"

Bıkınca iç çekip arkama döndüğümde aslında ondan çok olmasada uzaklaştığımı fark ettim. "Anlıyormusun bilmem ama tanımadığım bir adamla bilmediğim bir yerde kalmak hoşuma gitmedi açıkçası." Birkaç adım ona doğru ilerledim. "Yada tanımadığın bir kızla tek başına kalmakta senin de hoşuna gitmemiştir." Yaptığım ima ile şaşkınlıkla kaşları havaya kalktığında ben saçımı savrulmasına neden olacak bir şekilde arkama dönüp ilerledim.

Arkamda ise göt gibi kalmış bir adam bırakarak.

...

.Reenkarnasyon ve olağan dışı varlıklar içerir.
. Küfür ve argo kelimeler bulunur.