GÖLGE HATTI

Hazel sessizdir.
Ama bu sessizlik utangaçlıktan değil, öğrenilmiş bir hayatta kalma biçimindendir.

Lise yılları onun için sadece dersler, projeler ve koridorlardan ibaret değildir; geçmişin gölgesini taşıdığı, kimseye göstermediği kırıkların saklandığı bir alandır.

Asya'nın bitmeyen enerjisi ve Atlas'ın sert, mesafeli suskunluğu arasında Hazel kendine yer açmaya çalışır.

Atlas konuşmaz.
Ama gerektiğinde durur.

Ve bazen bir insanın yanında durması, her şeyi söylemesinden daha ağırdır.
Birlikte yapılan projeler, boş dersler, okuldan kaçılan bir gün...

Hayatın küçük gibi görünen anları, Hazel'in uzun zamandır bastırdığı duyguları yavaş yavaş yüzeye çıkarır. Geçmişten gelen acılar, bastırılmış öfke ve suskunluk; onları kaçınılmaz bir çatışmanın içine sürükler.

İşte tam o anda,
kaçmak yerine kalmayı,
susmak yerine yan yana durmayı seçerler.

Bu hikâye;
aynı cephede ama farklı yaralarla savaşan üç gencin,
en zor anlarda sırt sırta vermeyi öğrenmesini anlatıyor.

Bazen düşman dışarıda değildir.
Bazen insan, en çok kendi geçmişine karşı savunma almak zorunda kalır.

Ve bazen,
tek bir gün
insanın hayatında ilk kez gerçekten nefes almasına yeter.