Ophidia: Kayıp Mabed

Karanlık salonun taş zemini ayaklarımın altında soğuktu. Yılan, gölgelerin arasında sessizce kıvrılmıştı; gözleri hâlâ yoktu ama varlığımı hissediyordu. Karşımdaki adam bana bakıyordu daha doğrusu, bakmıyordu. Gözleri yüzümden biraz aşağıdaydı, sanki bana bakmak bir sınırı aşmak demekti.

"Yaklaşma," dedi sonunda.
Sesi sertti ama titremiyordu.

"Benden mi korkuyorsun?" diye sordum.

Bir an sustu. Sonra başını kaldırdı. Göz göze geldik. O an anladım korku bana ait değildi.

"Kendimden," dedi.
"Ve sana zarar verecek olmaktan."

Kalbim hızlandı. Bu dünyada kimse bana böyle bakmıyordu. Ne saygıyla, ne arzuyla. Daha çok tahta geçen bir felaket gibi.

"Geç kaldın," dedim fısıltıyla. "Zaten zarar veriyorsun."

Bir adım attım ve aramızda sadece nefes kaldı.

"Eğer bir adım daha atarsan," dedi, "geri dönüşü olmaz."