Pırlanta Kafes

Bazı hayatlar, ışığın altında parıldar
ama karanlıkta büyür...
Bazı kadınlar, dünyanın gözü önünde dimdik durur
ama içlerinde yıkılmış bir şehir taşır...

Hazan...
Gücüyle konuşulan, gururuyla tanınan,
suskunluğu bile hükmeden bir kadın.
Adı cesaretle anılırken,
kalbi yarım kalan bir hikâyenin içinde nefes alıyor hâlâ.

Sekiz yıl...
Zamanın bile dokunmaya çekindiği bir yara gibi geçti içinden.
Susarak büyüdü, sustukça güçlendi,
güçlendikçe yalnızlaştı.
Kimse bilmedi.
Kimse duymadı.
Kimse gerçekten görmedi onu.

Şimdi kader yeniden kapıya dayandı.
Geçmiş, küllerinden yükselen bir fısıltıyla geri dönüyor.
Sırlar nefes almaya başlıyor.
Kırılan kalpler, yarım kalan sözler,
henüz bitmeyen bir hesap,
henüz söylenmemiş bir gerçek...

Kaçmak artık mümkün değil.
Gurur siper olmuyor, güç yetmiyor,
zaman saklayamıyor hiçbir şeyi...

Kalp, unuttuğunu sandığı yerlere dönmek istiyor.
Ruh, zincirlerini koparmakla teslim olmak arasında titriyor.
Ve Hazan...
Kendi ateşinin ortasında,
hem kaybolmaya
hem yeniden doğmaya mahkûm.

Çünkü bazı kafesler altınla örülüdür...
Ve insan bazen en çok,
en parlak görünen yerde tutsaktır.

Şimdi tek gerçek var:
Bu hikâye yalnızca bir aşkın değil...
Gücün, gururun, savaşın
ve kalbin susmayı reddedişinin hikâyesi.

Ve hiçbir kader,
direnen bir kalbi sonsuza kadar susturamaz...