-Adı Olmayan Dilek.- //hyunho//

"Yine öksürüğüm tutacak diye korktum," dedi Minho.
Hyunjin yatağından doğrulup sessizce onun yanına yaklaştı. Küçük eli, Minho'nun elini buldu. Her zamanki gibi sıcaktı.

"Geçecek," dedi Hyunjin.
"Biliyorsun, hep geçiyor."

Minho başını çevirdi.
"Ya bir gün geçmezse?"

Hyunjin bu soruya hemen cevap vermedi. Küçüktü ama bazı soruların aceleye gelmeyeceğini öğrenmişti. Bir süre düşündü. Sonra omuz silker gibi konuştu:

"O zaman ben burada olurum."

Minho gülümsedi.
Belki dileğin adı yoktu.
Ama artık yalnız değildi.

Ve bazen, bir çocuk için bu yeterliydi.