Vanishing Season

Tuwing sasapit ang panahong iyon, may mga lalaking hindi na umuuwi.

Mga binatang gwapo, bata, at punô ng pangarap-mga turistang dumating sa isla para magbakasyon, magpahinga, magpakawala ng sarili. Nakikita pa sila sa umaga: nasa beach, nakangiti sa araw, kinukunan ng litrato ang dagat. Pero pagsapit ng gabi, isa-isa silang nawawala.

Walang sigaw.
Walang bakas ng pilit.
Walang bangkay.

Tuwing umaga, may maghahanap. Isang kaibigan. Isang kapatid. Isang hotel staff na magtataka kung bakit hindi na bumalik ang bisita sa kwarto. May tsinelas na naiwan sa buhangin. May damit na parang sinadyang iwan. Minsan, may yapak na papasok sa dilim-at doon na nagtatapos.

Sabi ng mga awtoridad, aksidente.
Sabi ng balita, isolated cases.
Sabi ng isla, huwag ka nang magtanong.

Alam ng mga lokal ang totoo. Hindi nila sinasabi, pero ramdam nila. Tuwing gabi, kapag tahimik na ang mga resort at humuhupa ang ingay ng kasiyahan, may mga matang nagmamasid mula sa dilim. May mga nilalang-tao man o hindi-na marunong pumili. Hindi lahat kinukuha. Hindi lahat karapat-dapat.

Pagkatapos ng ilang linggo, titigil din ang pagkawala. Aalis ang mga turista. Matitiklop ang mga missing posters. Mabubura ang mga pangalan. Tatawagin ulit ang isla bilang paraiso.

Hanggang sa susunod na taon.

Dahil sa islang ito, may panahon ang tag-init...
at may panahon ng pagkawala.

At tuwing gabi, may isang gwapong binata na huling makikitang naglalakad mag-isa-
hindi niya alam, iyon na ang huli.